De oorsprong en De geschiedenis van de beagle

In de geschiedenis van de Beagle geld Engeland als geboorteland van de Beagle zoals wij die nu kennen. De voorlopers van de beagle komen echter niet uit Engeland, maar ondermeer uit het zuiden van Europa, waar al in de oudheid honden gebruikt werden voor de meutenjacht. In een geschrift van de Griek Xenophon (ca. 433 v. Chr.) en op afbeeldingen op aardewerk wordt al melding gemaakt van de kleine ‘lopende honden’ (Brakken) met lange oren die met de neus op hazen en konijnen jagen.

Deze honden werden mogelijk door de Romeinen meegenomen naar Engeland. Uit kruisingen met plaatselijk voorkomende, eveneens met de neus jagende hondenrassen werden de vermoedelijke voorouders van Brakken en daarmee van de hedendaagse Beagle geboren.  Ook is aannemelijk dat er Frans bloed door de aderen van de moderne Beagle stroomt: de FranseTalbot Hound werd in de vroege Middeleeuwen door de Franse aristocratie gebruikt voor de meutenjacht op hazen en konijnen. De Engelse koning Eduwart jaagde in de veertiende eeuw, tijdens de Honderdjarige Oorlog, met packs van koppels hazenhondjes in delen van Frankrijk. Het is niet ondenkbaar dat in die periode kruisingen met Franse honden hebben plaatsgevonden.

 Beagle

Over de oorsprong van de naam ‘Beagle’ zijn de meningen verdeeld. In de vijftiende eeuw is er voor het eerst in een geschrift sprake van de naam ‘Beagle’. De naam kan afgeleid zijn van het Oud-Engelse ‘beagle’, het Oud-Franse ‘beigh’of het Keltische ‘beag’: al deze woorden betekenen ‘klein’. Ook zou ‘Beagle’ een Engels verbastering kunnen zijn van het Franse woord ‘begueule’, wat ‘wijdopen mond’ betekent en naar de unieke luide stem van de Beagle kan verwijzen.

Raswording

Pas in de tweede helft van de negentiende eeuw is men zich in Engeland serieus bezig gaan houden met het fokken van honden van het Beagle-type, zowel voor de jacht als voor de show. Aan het eind van die eeuw bestonden er twee stromingen die aan de wieg stonden van twee organisaties: in 1890 werd in Engeland de ‘Beagle Club’ opgericht die zich met de kenmerken van de show-Beagle bezig ging houden, en in 1891 zag de ”Ássocation of Master of Harriers and Beagles’ het levenslicht, een organistatie die zich op de jagende Beagle concentreerde. Tegenwoordig is het verschil tussen de jacht- en show-Beagle duidelijk zichtbaar: de showhond is compacter en heeft kortere benen dan het jachttype. Na de Tweede Wereld Oorlog is het ras door kruising met de compactere Beagles uit de Verenigde Staten verder ontwikkeld: ook daar hield men zich al vanaf de jaren zestig van de negentiende eeuw bezig met dit ras. In de jaren vijftig van de twintigste eeuw werd de Beagle ontdekt als gezinshond en veroverde hij de wereld.